مطالب پیشنهادی از سراسر وب

» عفونت گوش و درمان با آنتی بیوتیک ها و داروها

 عفونت گوش و درمان با آنتی بیوتیک ها و داروها

عفونت گوش هنگامی رخ می دهد که یک عفونت باکتریایی یا ویروسی بر گوش میانی - قسمت های گوش شما درست پشت پرده گوش - تأثیر بگذارد. عفونت گوش می تواند به دلیل التهاب و تجمع مایعات در گوش میانی دردناک باشد.عفونت گوش که گاهی اوتیت میانی حاد نامیده می شود و عفونت گوش میانی ، فضای پر از هوا در پشت پرده گوش است که شامل استخوان های کوچک لرزشی گوش است.

یا واضحتر بگوییم یک عفونت ویروسی یا باکتریایی گوش میانی را درگیر می‌کند یعنی همان بخشی که پشت شیپور استاش قرار گرفته است. عفونتها معمولا به خاطر التهاب و تجمع مایع داخل گوش میانی، دردناک هستند. عفونتهای گوش ممکن است مزمن یا حاد باشد. عفونتهای مزمن گوش می‌توانند موجب آسیب دائمی به گوش میانی و داخلی شوند.

عفونت گوش می تواند مزمن یا حاد باشد.

عفونت های حاد گوش دردناک اما کوتاه مدت هستند.

عفونت مزمن گوش یا پاک نمی شوند یا بارها عود می کنند. عفونت های مزمن گوش می توانند باعث آسیب دائمی به گوش میانی و داخلی شوند.

چه عواملی باعث عفونت گوش می شود؟

عفونت گوش هنگامی اتفاق می افتد که یکی ازلوله های استاش متورم یا مسدود شود و باعث جمع شدن مایعات در گوش میانی شما شود. لوله های استاش لوله های کوچکی هستند که از هر گوش مستقیم به پشت گلو می روند.

علل انسداد لوله استاش عبارتند از:

آلرژی

سرماخوردگی

عفونت های سینوسی

مخاط بیش از حد

سیگار کشیدن

آدنوئیدهای آلوده یا متورم (بافت نزدیک لوزه ها که باکتری ها و ویروس های مضر را به دام می اندازد)

تغییرات فشار هوا

عوامل خطر برای عفونت گوش

عفونت گوش معمولاً در کودکان کم سن رخ می دهد زیرا آنها دارای لوله های کوتاه و باریک استاش هستند. در نوزادانی که از شیشه شیر تغذیه می کنند میزان عفونت گوش نسبت به نوزادان شیرده بیشتر است.

عوامل دیگری که خطر ابتلا به عفونت گوش را افزایش می دهد عبارتند از:

تغییر ارتفاع

تغییرات اقلیمی

قرار گرفتن در معرض دود سیگار

استفاده از پستانک

بیماری اخیر یا عفونت گوش

علائم عفونت گوش چیست؟

برخی از علائم رایج عفونت گوش شامل موارد زیر است

درد یا ناراحتی خفیف در داخل گوش

احساس فشار در داخل گوش که همچنان ادامه دارد

سر و صدا در نوزادان جوان

تخلیه گوش چرک مانند

از دست دادن شنوایی

این علائم ممکن است باقی بمانند یا بیایند و بروند. علائم ممکن است در یک گوش یا هر دو گوش مشاهده شود. درد معمولاً با با عفونت دو گوش (شدت عفونت در هر دو گوش) شدیدتر است .

علائم مزمن عفونت گوش ممکن است کمتر از علائم عفونت حاد گوش باشد.

کودکان زیر 6 ماه که تب یا علائم عفونت گوش دارند باید به پزشک مراجعه کنند. اگر کودک شما تب بیش از 102 درجه فارنهایت (39 درجه سانتیگراد) یا گوش درد شدید دارد ، همیشه به دنبال مراقبت های پزشکی باشید.


چگونه عفونت گوش تشخیص داده می شود؟

ارائه دهنده خدمات بهداشتی و درمانی گوش های شما را با ابزاری به نام اتوسکوپ که دارای یک لنز سبک و بزرگنمایی است معاینه می کند. معاینه ممکن است نشان دهد:

قرمزی ، حباب هوا یا مایع چرک مانند در داخل گوش میانی

تخلیه مایعات از گوش میانی

سوراخ شدن در لاله گوش

تورم لاله گوش

اگر عفونت شما پیشرفته باشد ، پزشک ممکن است از مایعات داخل گوش شما نمونه گرفته و آن را آزمایش کند تا مشخص کند آیا انواع خاصی از باکتری های مقاوم به آنتی بیوتیک وجود دارد یا خیر.

در بلند مدت چه انتظاری می توان داشت؟

عفونت گوش معمولاً بدون مداخله از بین می رود ، اما ممکن است عود کند. این عوارض نادر اما جدی ممکن است به دنبال عفونت گوش باشد:

از دست دادن شنوایی

تأخیر گفتاری یا زبانی در کودکان

ماستوئیدیت (عفونت استخوان ماستوئید در جمجمه)

مننژیت (عفونت باکتریایی غشای پوشاننده مغز و نخاع)

از آنجا که عفونت گوش اغلب به خودی خود برطرف می شود ، درمان ممکن است با کنترل درد و مشکلات ناشی از آن آغاز شود. گاهی اوقات ، برای رفع عفونت از آنتی بیوتیک استفاده می شود. برخی افراد مستعد ابتلا به عفونت های متعدد گوش هستند. 

می تواند باعث مشکلات شنوایی و سایر عوارض جدی شود.

شروع علائم و نشانه های عفونت گوش معمولاً سریع است.


فرزندان

علائم و نشانه های شایع در کودکان عبارتند

علائم و نشانه‌های عفونت گوش در کودکان عبارتند

درد گوش بخصوص موقع دراز کشیدن

کشیدن گوش

مشکل خواب

گریه بیش از حد معمول

نق زدن و غرغر کردن

مشکل در شنیدن یا پاسخ دادن به صداها

از دست دادن تعادل

تب 38 درجه یا بالاتر

تخلیه مایعات از گوش

سردرد

از دست دادن اشتها

بزرگسالان

علائم و نشانه های شایع در بزرگسالان عبارتند

گوش درد

تخلیه مایعات از گوش

مشکل در شنیدن

چه موقع به پزشک مراجعه کنیم

علائم و نشانه های عفونت گوش می تواند تعدادی از شرایط را نشان دهد. مهم است که یک تشخیص دقیق و درمان سریع داشته باشید. 

علائم بیش از یک روز ادامه دارد

علائم در کودک کمتر از 6 ماه وجود دارد

درد گوش شدید است

نوزاد یا کودک نوپای شما پس از سرماخوردگی یا سایر عفونت های دستگاه تنفس فوقانی بی خواب یا تحریک پذیر است

شما ترشح مایعات ، چرک یا مایعات خونی را از گوش مشاهده می کنید


داخل گوش شما

علل

عفونت گوش به دلیل وجود یک باکتری یا ویروس در گوش میانی ایجاد می شود. این عفونت اغلب به دلیل بیماری مانند سرماخوردگی ، آنفولانزا یا آلرژی - ایجاد می شود که باعث گرفتگی و تورم مجاری بینی ، گلو و لوله های استاش می شود.

نقش لوله های استاش

شیپور استاش یک جفت لوله باریک است که از از گوش میانی به سمت بالا در پشت گلو، پشت راه‌های هوایی می‌رود. انتهای گلویی لوله‌ها باز و بسته می‌شود.

فشار هوا را در گوش میانی تنظیم می‌کند

هوا را در گوش تازه می‌کند

ترشحات طبیعی گوش میانی را تخلیه می‌کند

لوله‌های متورم استاش می‌توانند مسدود شده و موجب تجمع مایعات در گوش میانی شوند. این مایع عفونی شده و موجب علائم عفونت گوش می‌شود. در کودکان لوله‌های استاش باریک و بیشتر افقی هستند که تخلیه مایع را مشکلتر می‌کند و به احتمال بیشتری مسدود می‌شوند

نقش آدنوئیدها

آدنوئیدها دو پد کوچک از بافت در قسمت بالای بینی هستند که به نظر می رسد در فعالیت سیستم ایمنی بدن نقش دارند.

از آنجا که آدنوئیدها نزدیک دهانه لوله های استاش هستند ، تورم آدنوئیدها ممکن است لوله ها را مسدود کند. این می تواند منجر به عفونت گوش میانی شود. تورم و تحریک آدنوئیدها به احتمال زیاد در عفونت گوش در کودکان نقش دارد زیرا کودکان نسبت به بزرگسالان دارای آدنوئید نسبتاً بزرگتری هستند.

شرایط گوش میانی که ممکن است مربوط به عفونت گوش باشد و یا منجر به مشکلات مشابه گوش میانی شود:

اوتیت میانی همراه با افیوژن ، یا تورم و تجمع مایعات (افیوژن) در گوش میانی بدون عفونت باکتریایی یا ویروسی. این ممکن است به این دلیل رخ دهد که تجمع مایعات پس از بهبود عفونت گوش ادامه پیدا می کند. همچنین ممکن است به دلیل برخی از اختلالات عملکردی یا انسداد غیر عفونی لوله های استاش رخ دهد.

اوتیت میانی مزمن همراه با افیوژن ، هنگامی اتفاق می افتد که مایعات در گوش میانی باقی مانده و بدون عفونت باکتریایی یا ویروسی به بازگشت خود ادامه دهد. این باعث می شود کودکان مستعد ابتلا به عفونت گوش جدید شوند و ممکن است بر شنوایی تأثیر بگذارد.

اوتیت میانی مزمن چرکی ، یک عفونت گوش است که با درمان های معمول از بین نمی رود. عفونت مزمن که منجر به سوراخ یا پارگی در پرده گوش شود ،تحت عنوان اوتیت میانی مزمن چرکی ،درمان آن مشکل است. این مورد اغلب با آنتی بیوتیکهایی که به صورت قطره تجویز می‌شوند، درمان می‌شود. ممکن است قبل از تجویز قطره، دستورالعمل مکش مایعات از طریق مجرای گوش دریافت کند.

عوامل خطر

عوامل خطر برای عفونت گوش عبارتند از:

سن. کودکان بین 6 ماه تا 2 سال به دلیل اندازه و شکل لوله های استاش و همچنین سیستم ایمنی بدن آنها در حال رشد هستند ، بیشتر در معرض عفونت گوش هستند.

مراقبت گروهی از کودکان. کودکانی که در محیط های گروهی از آنها مراقبت می شود بیش از کودکانی که در خانه می مانند بیشتر دچار سرماخوردگی و عفونت گوش می شوند. کودکان در محیط های گروهی بیشتر در معرض عفونت ها مانند سرماخوردگی قرار می گیرند.

شیر دادن به نوزاد. نوزادانی که از بطری می نوشند ، به خصوص در حالت خوابیده ، بیشتر از نوزادانی که از شیر مادر تغذیه می کنند ، دچار عفونت گوش می شوند.

عوامل فصلی. عفونت گوش بیشتر در پاییز و زمستان دیده می شود. افرادی که آلرژی فصلی دارند ممکن است بیشتر در معرض خطر عفونت گوش باشند ، زیرا تعداد گرده زیاد است.

کیفیت پایین هوا. قرار گرفتن در معرض دود تنباکو یا آلودگی هوا در سطح بالا می تواند خطر عفونت گوش را افزایش دهد.

میراث بومی آلاسکا. عفونت گوش بیشتر در بین بومیان آلاسکا دیده می شود.

شکاف کام. تفاوت در ساختار استخوان و عضلات در کودکانی که شکاف کام دارند ، ممکن است تخلیه لوله استاش را دشوارتر کند.

عوارض

بیشتر عفونت های گوش عوارض طولانی مدت ایجاد نمی کنند. عفونت گوش که بارها و بارها اتفاق می افتد می تواند منجر به عوارض جدی شود:

اختلال شنوایی کم شنوایی خفیف با عفونت گوش کاملاً شایع است ، اما معمولاً پس از برطرف شدن عفونت بهبود می یابد. عفونت گوش که بارها و بارها اتفاق می افتد یا مایع در گوش میانی ، ممکن است منجر به کاهش شنوایی قابل توجهی شود. اگر مقداری آسیب دائمی در لاله گوش یا سایر ساختارهای گوش میانی وجود داشته باشد ، ممکن است کاهش شنوایی دائمی رخ دهد.

تأخیر در گفتار یا رشد. اگر شنوایی در نوزادان و کودکان نوپا به طور موقت یا دائمی مختل شود ، ممکن است در مهارت های گفتاری ، اجتماعی و رشد دچار تأخیر شوند.

گسترش عفونت عفونت های درمان نشده یا عفونت هایی که به درمان پاسخ خوبی نمی دهند ، می توانند به بافت های مجاور سرایت کنند. به عفونت ماستوئید ، برآمدگی استخوانی پشت گوش ، ماستوئیدیت گفته می شود. این عفونت می تواند منجر به آسیب به استخوان و تشکیل کیست های چرکی شود. به ندرت ، عفونت های جدی گوش میانی به سایر بافت های جمجمه ، از جمله مغز یا غشاهای اطراف مغز (مننژیت) گسترش می یابد.

پاره شدن  صماخ گوش. بیشتر پارگی های لاله گوش در طی 72 ساعت بهبود می یابد. در برخی موارد ، ترمیم جراحی مورد نیاز است.

جلوگیری

نکات زیر ممکن است خطر ابتلا به عفونت گوش را کاهش دهد:

از سرماخوردگی و بیماری های دیگر جلوگیری کنید.به کودکان آموزش دهید تا مرتب دستان خود را شسته و از وسایل شخصی خود استفاده کرده و اجازه استفاده دیگران از آنها را ندهند. به کودکان یاد بدهید که در آرنج یا زانوی خود عطسه یا سرفه کنند. در صورت امکان، زمانی را که کودک در گروه های مهدکودک صرف می‌کند، کمتر کنید. سعی کنید که کودک را در به هنگام بیماری در خانه نگه دارید.

از دود سیگار اجتناب کنید. اطمینان حاصل کنید که هیچ کس در خانه شما سیگار نمی کشد. دور از خانه در محیط های بدون دود بمانید.

کودک خود را با شیر مادر تغذیه کنید. در صورت امکان ، حداقل شش ماه کودک خود را با شیر مادر تغذیه کنید. شیر مادر حاوی آنتی بادی است که ممکن است از عفونت گوش محافظت کند.

اگر با بطری شیر می دهید ، کودک را در حالت ایستاده نگه دارید. از خواباندن بطری در دهان کودک در حالی که کودک دراز کشیده است خودداری کنید. به همراه کودک بطری شیر را در گهواره نگذارید.

در مورد واکسیناسیون با پزشک خود صحبت کنید. از پزشک خود در مورد واکسیناسیون های مناسب کودک خود سوال کنید. آنفلوانزا ، پنوموکوک و سایر واکسن های باکتریایی ممکن است به جلوگیری از عفونت گوش کمک کنند.

منبع مطلب

فرم ارسال نظر



  ساخت وبلاگ تبلیغاتی  


آخرین مطالب این وبلاگ

آخرین مطالب مجله


رپورتاژ آگهی دائمی در بلاگسازان با 3 لینک فالو رپورتاژ آگهی دائمی در بلاگسازان با 3 لینک فالو مشاهده